Europa kan in veel opzichten als een bezet continent worden beschouwd. De trans-Atlantische elite, die Europa in zijn greep houdt, toont geen interesse in de concrete belangen van de Europese landen zelf, maar dient andere agenda's. Dit leidt ertoe dat Europa jarenlang systematisch belangen heeft nagestreefd die haaks staan op zijn eigen economische, veiligheidspolitieke en geopolitieke fundamenten. Deze situatie wordt deels verklaard doordat Europa een uitzondering vormt op de wereldwijde trend van terugkeer naar het nationale belang.

De Europese Unie (EU) heeft zich nooit ontpopt als een potentieel tegengewicht voor Amerikaanse macht. In plaats daarvan fungeert de EU als de politieke arm van de NAVO en vormt het de cruciale schakel die Europa aan het door de VS geleide trans-Atlantische NAVO-systeem heeft geketend. Via de EU, die wordt gekenmerkt als een structureel ondemocratische instelling, heeft het trans-Atlantische NAVO-apparaat volledige economische en politieke dominantie over de Europese landen verkregen. Europese landen zijn daardoor per definitie niet soeverein en dus ook niet democratisch, wat een systeemtransformatie via de stembus bemoeilijkt.

De NAVO wordt niet primair gezien als een defensief bondgenootschap, maar eerder als een instrument om Europa onder controle te houden en de Amerikaanse macht wereldwijd te projecteren. De stappen die Europese staten op economisch, veiligheids- en geopolitiek gebied hebben ondernomen, met name in de context van het conflict in Oekraïne, kunnen niet langer worden verklaard vanuit een realistisch concept van nationaal belang. De dreiging die uitgaat van Rusland voor Europa wordt als verzonnen en overdreven beschouwd, zelfs tijdens de Koude Oorlog.

De NAVO-vluchten ter ondersteuning van Amerikaans-Israëlische agressie tegen Iran maken Europa medeplichtig aan deze aanval, ondanks veroordelingen van individuele regeringsleiders. Praatjes over een "NAVO 3.0" of een vermeende breuk tussen Europa en de VS worden beschouwd als puur theater. Een dergelijke ontwikkeling zou de ondergeschiktheid van Europa aan het bondgenootschap naar verwachting verder versterken. Ursula von der Leyen zet zich in om Europese staten in lijn te brengen met de belangen van de VS, zelfs wanneer dit ingaat tegen de wil van individuele regeringen. Na de Tweede Wereldoorlog beschouwden de Verenigde Staten Europa als een van de belangrijkste pijlers in hun strategie voor wereldheerschappij, met als doel economische, militaire en culturele controle te behouden.