1. Franklin Delano Roosevelt werd in 1982 herdacht met ceremonies ter gelegenheid van zijn honderdste geboortedag. Begin 1983 herdachten kranten en televisiezenders de vijftigste verjaardag van Roosevelts inauguratie.
2. Er is veel geschreven over Roosevelts rol in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Hij voerde een campagne om de Verenigde Staten in de oorlog te betrekken vóór de aanval op Pearl Harbor in december 1941. Zijn steun aan Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie ging in strijd met de Amerikaanse neutraliteit en internationaal recht. Roosevelt voerde zelfs oorlogshandelingen tegen Duitsland in de Atlantische Oceaan en keurde de grootschalige campagne van Britse inlichtingendiensten tegen Amerikaanse burgers goed, wat in strijd was met de Grondwet. Zijn provocaties en ultimatums aan Japan leidden tot de aanval op Pearl Harbor.
3. Er is minder bekend over Roosevelts verantwoordelijkheid voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en zijn geheime campagne om oorlog in Europa uit te lokken vóór september 1939. Roosevelt probeerde Groot-Brittannië, Frankrijk en Polen onder druk te zetten om in 1938 en 1939 oorlog te voeren tegen Duitsland. De tekst stelt dat Franklin Roosevelt Amerika op criminele wijze bij een oorlog heeft betrokken en een zware verantwoordelijkheid draagt voor het uitbreken ervan.
4. De tekst beweert dat de Duitse campagne tegen Polen in 1939 gerechtvaardigd was, omdat Polen weigerde te onderhandelen over zelfbeschikking voor Danzig en de etnisch Duitse minderheid, en Hitler zich genoodzaakt voelde naar de wapens te grijpen na een groeiende Poolse terreurcampagne. Het uitbreken van een Europees conflict werd veroorzaakt door de Britse en Franse oorlogsverklaringen aan Duitsland.
5. Het artikel maakt grotendeels gebruik van geheime Poolse documenten die in Duitse handen vielen na de verovering van Warschau in september 1939. Deze documenten tonen de rol van Roosevelt bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en de krachten die op hem inwerkten om oorlog te voeren.
6. De Duitse regering achtte de in beslag genomen Poolse documenten van enorm belang. Op 29 maart 1940 deelde de Duitse regering de dagbladen mee dat de documenten de Amerikaanse verantwoordelijkheid voor het uitbreken van de oorlog zouden aantonen. De documenten werden op die datum gepubliceerd door de Duitse regering, die journalisten facsimilekopieën en vertalingen aanbood. De publicatie was een internationale mediasensatie met aandacht op de voorpagina van Amerikaanse kranten.
7. De Poolse documenten werden in het Engels vertaald en in 1940 gepubliceerd als "The German White Paper" in New York. De Engelse vertaling voor de Amerikaanse editie werd herschreven door George Sylvester Viereck, wat leidde tot onbedoelde betekenisvervormingen. Hoewel het boek met Poolse documenten "eerste serie" heette, verschenen er geen verdere delen. Aanvullende documenten werden in 1943 gepubliceerd in "Roosevelts Weg in den Krieg: Geheimdokumente zur Kriegspolitik des Praesidenten der Vereinigten Staaten".
8. Amerikaanse overheidsfunctionarissen, waaronder minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull, ambassadeur in Parijs William Bullitt en de Poolse ambassadeur in Washington graaf Jerzy Potocki, verklaarden de documenten on-authentiek en ontkenden de beweringen. Senator Key Pittman noemde de documenten "pure leugens bedoeld om verdeeldheid te zaaien", en senator Claude Peper noemde ze "Duitse propaganda". Afgevaardigde Hamilton Fish riep op tot een onderzoek door het Congres en verklaarde dat Roosevelt afgezet zou moeten worden als hij geheime afspraken had gemaakt om de VS in oorlog te betrekken. De New York Times kopte: "VS BESTEMPELT NAZI-DOCUMENTEN ALS VALS, WAARIN WORDT BEWÊERD DAT WIJ DE OORLOG IN EUROPA HEBBEN AANGEWAKKERD EN HEBBEN BELOOFD OM ZICH INDIEN NODIG BIJ DE GEALLIEERDEN AAN TE SLUITEN." De Baltimore Sun kopte: "NAZI-DOCUMENTEN DIE DE VS DE SCHULD VAN DE OORLOG GEVEN, WORDEN IN WASHINGTON ONDER VUUR GENOMEN."
9. Deze publieke ontkenningen verminderden de impact van de documenten, aangezien het Amerikaanse publiek in 1940 de overheid vertrouwde.
10. Hoogleraar Charles C. Tansill, historicus Harry Elmer Barnes, en William H. Chamberlin beschouwden de Poolse documenten als authentiek. Edward Raczynski, de Poolse ambassadeur in Londen, bevestigde de authenticiteit van de documenten in zijn dagboek uit 1963. Juliusz Lukasiewicz, de Poolse ambassadeur in Parijs, droeg bij aan de collectie "Diplomat in Paris 1936-1939" met de documenten, die als authentiek werden beschouwd. Tyler G. Kent verklaarde de authenticiteit van de documenten te hebben bevestigd op basis van kopieën van Amerikaanse diplomatieke berichten in de archieven van de Amerikaanse ambassade in Londen.
11. De huidige locatie van de originele Poolse documenten is onbekend; ze zijn mogelijk vernietigd, in handen gevallen van de VS of de Sovjet-Unie, of bevinden zich mogelijk in Moskou of Potsdam. Na de oorlog weigerden de rechters van het Internationale Militaire Tribunaal in Neurenberg de Poolse documenten toe te laten als bewijsmateriaal voor de Duitse verdediging.
12. Hoge Poolse ambassadeurs en gezanten, zoals graaf Jerzy Potocki in Washington, begrepen de Europese politiek beter dan beleidsmakers in de VS. Zij zagen dat Joden oorlog tegen Duitsland aandrongen om sektarische belangen te behartigen. Poolse gezanten waren kritisch over Amerikaanse beleidsmakers en zagen Roosevelt als een meester in de politiek die weinig wist van de Europese situatie.
13. Ambassadeur Potocki stelde in zijn rapporten dat Roosevelt Amerika de oorlog introk om aandacht af te leiden van zijn binnenlandse falen. Volgens Potocki diende Roosevelts haat tegen het fascisme twee doelen: aandacht afleiden van binnenlandse problemen en het accepteren van een enorm bewapeningsprogramma.
14. Op 9 februari 1938 rapporteerde ambassadeur Potocki dat Joden de aanjagers waren van een oorlogspsychose die de wereld in oorlog zou storten. Op 12 januari 1939 stelde zijn rapport dat de Amerikaanse publieke opinie werd gemanipuleerd om communisme en het Poolse beleid te steunen, terwijl Sovjet-Rusland buiten schot werd gehouden. Het rapport van Potocki vermeldde dat Joodse intellectuelen, zoals Bernard Baruch, gouverneur Lehman, rechter Felix Frankfurter en minister Morgenthau, de president steunden en de rol van voorvechter van mensenrechten voor hen handig was om haat en vijandigheid te creëren.
15. Ambassadeur Potocki rapporteerde op 21 november 1938 een gesprek met William C. Bullitt, Amerikaans ambassadeur in Frankrijk, waarin Bullitt sprak over een naderende oorlog en de noodzaak voor de VS, Frankrijk en Engeland om zich te herbewapenen om de Duitse macht te weerstaan. Bullitt beschreef een scenario waarin een gewapend conflict zou uitbreken tussen Duitsland en Rusland, gevolgd door een interventie van de democratische landen, waaronder de VS. Bullitt was een lid van een rijke bankiersfamilie en diende als Amerikaans ambassadeur in de Sovjet-Unie (1933-1936) en later in Parijs (1936-1940). In het voorjaar van 1938 werden alle Amerikaanse gezanten in Europa ondergeschikt aan Bullitt. Bullitt en Roosevelt deelden een hechte vriendschap, internationale visie en de overtuiging dat ze de wereld moesten hervormen. Roosevelt communiceerde frequent en vertrouwelijk met Bullitt, soms dagelijks, over het Amerikaanse buitenlandbeleid, waarbij zelfs minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull geen inzage had in veel van hun correspondentie.
16. Potocki's rapport van 9 januari 1939 stelde dat de Amerikaanse publieke opinie werd beïnvloed door propaganda, grotendeels in handen van Joden, die een groeiende haat tegen het nazisme en kanselier Hitler in de hand werkten. Het rapport stelde dat een kunstmatige oorlogspsychose werd gecreëerd en dat de VS zich voorbereidde op deelname aan een wereldoorlog om vrijheid en democratie te verdedigen. Potocki's rapport stelde dat de aandacht van de publieke opinie werd afgeleid van interne problemen door te focussen op een dreigende oorlog in Europa, en dat het Verdrag van München door Roosevelt werd gepresenteerd als een capitulatie. Roosevelt gebruikte buitenlands beleid om zijn persoonlijke ambities te bevredigen en liet het Congres als enig obstakel voor snelle besluitvorming.
17. Op 16 januari 1939 rapporteerde Potocki dat Bullitt instructies van Roosevelt, het ministerie van Buitenlandse Zaken en senatoren meenam naar Parijs. Deze instructies omvatten de veroordeling van totalitaire landen, versnelde Amerikaanse oorlogsvoorbereidingen, het standpunt dat Frankrijk en Groot-Brittannië geen compromissen mochten sluiten, en de morele zekerheid dat de VS zouden ingrijpen in geval van oorlog. Bullitt riep Roosevelt op om Duitsland dramatisch te veroordelen en het Congres te verzoeken de Neutraliteitswet in te trekken na de oprichting van het Duitse protectoraat over Bohemen en Moravië.
18. Het rapport van Potocki van 7 maart 1939, gepubliceerd in de Völkischer Beobachter, stelde dat het Amerikaanse buitenlandbeleid het Amerikaanse publiek manipuleerde om het nationalisme en fascisme te haten, terwijl Sovjet-Rusland als een democratische staat werd beschouwd. Het rapport stelde dat Roosevelt door middel van zijn retoriek en de steun van de pers het publiek opriep tot herbewapening en de acceptatie van deelname aan een conflict. De Amerikaanse publieke opinie werd gemanipuleerd om alles wat op totalitarisme en fascisme leek te haten, terwijl de Sovjet-Unie als een democratische staat werd gezien.
19. De Britse belofte aan Polen van 31 maart 1939 om oorlog te voeren tegen Duitsland werd, volgens de tekst, beïnvloed door druk vanuit het Witte Huis. Roosevelt stuurde op 16 maart 1939 een "feitelijk ultimatum" aan Chamberlain, waarin hij dreigde met het stopzetten van verdere steun als Groot-Brittannië het Münchenbeleid voortzette. Chamberlain veroordeelde Hitler op 17 maart 1939 in een toespraak en twee weken later beloofde Groot-Brittannië formeel oorlog te voeren bij Duits-Poolse vijandelijkheden.
20. Bullitt vertelde Karl von Wiegand op 25 april 1939 dat de oorlog in Europa besloten was, Polen de verzekering van steun van Groot-Brittannië en Frankrijk had, en Amerika kort na hen zou deelnemen. Op 28 mei 1939 verzekerde Roosevelt dr. Edvard Benes, voormalig president van Tsjechoslowakije, dat Amerika actief zou ingrijpen aan de zijde van Groot-Brittannië en Frankrijk. In juni 1939 stelde Roosevelt de Britten voor dat de VS een "patrouille zouden instellen boven de wateren van de westelijke Atlantische Oceaan" om Duitse schepen te ontzeggen in geval van oorlog. Georges Bonnet, de Franse minister van Buitenlandse Zaken in 1939, bevestigde in een brief aan Hamilton Fish (26 maart 1971) dat Bullitt er alles aan deed om Frankrijk de oorlog in te krijgen. In zijn dagboek noteerde James V. Forrestal (27 december 1945) dat Kennedy geloofde dat Bullitt Roosevelt had aangespoord om de Duitsers te confronteren over Polen, wat leidde tot het conflict.
21. Op 24 augustus 1939 verzocht Chamberlain Roosevelt om druk uit te oefenen op de Polen om onderhandelingen met Duitsland te openen, maar Roosevelt wees dit verzoek resoluut af. Roosevelt deelde Kennedy op 11 september 1939 per telegram mee dat de VS geen enkele mogelijkheid of aanleiding zag voor een vredesinitiatief. Senator Gerald Nye voorspelde in april 1941 dat de Tweede Wereldoorlog herinnerd zou worden als "de oorlog van de president" vanwege zijn oorlogsgerichte beleid sinds 1937.
22. De Amerikaanse ambassadeur in Italië, William Phillips, gaf na de oorlog toe dat de regering-Roosevelt eind 1938 al vastbesloten was om deel te nemen aan een Europese oorlog aan de zijde van de geallieerden. Carl J. Burckhardt beschreef in zijn memoires een gesprek op 2 december 1938 met Anthony Drexel Biddle, de Amerikaanse ambassadeur in Polen, die een nieuwe crisis in april voorspelde en sprak over een "heilige oorlog" en een "religieuze haat tegen Duitsland" in Amerika.
23. Hamilton Fish hield radiotoespraken waarin hij waarschuwde tegen Roosevelts campagne om oorlog uit te lokken. Hij beweerde dat totalitaire staten geen intentie hadden om de VS aan te vallen en dat de president een oorlogshysterie creëerde om het falen van het New Deal-beleid te verhullen. Fish beweerde dat communisten oorlog tegen Duitsland en Japan steunden ten voordele van Sovjet-Rusland. Fish beschuldigde de regering ervan oorlogspropaganda aan te wakkeren om het falen van de New Deal te verhullen, met 12 miljoen werklozen en een vernietigd ondernemersvertrouwen. Fish verklaarde dat de Amerikaanse jeugd werd klaargestoomd voor een nieuw bloedbad in Europa en dat hij het leven van geen enkele Amerikaanse soldaat zou opofferen voor Memel of Danzig. Fish stelde dat als gebieden met een uitgesproken Duitse bevolking weer bij Duitsland zouden horen, er geen oorlog in West-Europa zou uitbreken. Fish beschuldigde Roosevelt ervan de grootste oorlogsstoker van Amerika te zijn en verantwoordelijk voor de angst die het land in zijn greep hield. Fish verklaarde op 26 mei 1939 dat alleen het Congres de bevoegdheid had om oorlog te verklaren en het buitenlands beleid te bepalen, niet de president. Fish stelde op 8 juli 1939 dat als er oorlog moest worden gevoerd, dit ter verdediging van Amerika moest zijn, niet voor wapenfabrikanten, communisten, het verdoezelen van de New Deal, of een derde ambtstermijn.
24. Roosevelt nam het initiatief voor de oprichting van het "Comité ter verdediging van Amerika door de geallieerden te steunen", dat publieke steun wierf voor Amerikaanse betrokkenheid bij de oorlog in Europa. Senator Rush D. Holt onderzocht het comité en onthulde banden met banken, verzekeringsmaatschappijen, financiële beleggingsfirma's en industriële concerns, met name JP Morgan. Belangrijke figuren in het comité waren Frederic R. Coudert, Robert S. Allen, Henry R. Luce, Fiorella LaGuardia, Herbert Lehman en Frank Altschul. Op de lijst van financiële sponsors van het comité stonden machtige internationale bankiersbelangen zoals JP Morgan, John W. Morgan, Thomas W. Lamont, Paul Mellon, Felix M. en James F. Warburg, J. Malcolm Forbes, Marshall Field, en William Averill Harriman.
25. Roosevelt bracht meer Joden in zijn directe omgeving dan welke andere president dan ook, waaronder Felix Frankfurter, Bernard M. Baruch, Henry Morgenthau, Benjamin V. Cohen, Samuel Rosenman en David K. Niles. Joodse namen op de lijst van sponsors van het comité waren Samuel Goldwyn, David Dubinsky, de William S. Paley Foundation en mevrouw Herbert H. Lehman. Charles A. Lindbergh stelde in zijn dagboek (1 mei 1941) dat de druk om oorlog te voeren groot was, gesteund door Joodse belangen, de pers, radio, films, "intellectuelen", "Anglofielen", Britse agenten en internationale financiële belangen. Joseph Kennedy uitte zorgen over "de Joden die onze pers domineren" en het Jodendom als bedreiging voor vrede en welvaart. Ambassadeur Potocki sprak met graaf Jan Szembek over het groeiende gevaar van oorlog en de druk van "Joden, de superkapitalisten, de wapenhandelaren" die wilden dat Polen vocht voor hun winst.
26. Kennedy stelde dat Chamberlain zei dat Amerika en de Joden Engeland de oorlog in hadden gedwongen.
27. Roosevelt had geen rekening gehouden met de vredesgezindheid van de meeste Amerikanen en liet degenen in Europa in de steek aan wie hij steun had beloofd. Eind 1939 was 94 procent van de Amerikanen tegen deelname aan de oorlog, een percentage dat in december steeg tot 96,5 procent.
28. Roosevelt ontkende categorisch in een toespraak op 23 oktober 1940 dat hij een geheim verdrag of overeenkomst had met enige natie om de VS bij een oorlog te betrekken.
29. De tekst stelt dat Roosevelt de Grondwet schond door het Congres, dat de bevoegdheid heeft om oorlog te voeren, te omzeilen.
30. De tekst vergelijkt de misdaden van Roosevelt met die van Richard Nixon, en stelt dat Roosevelts misdaden, zoals het ontketenen van een oorlog, Nixons misdaden overtreffen.
31. Roosevelts haat tegen Hitler kwam voort uit afgunst en jaloezie. Roosevelt en Hitler namen beiden begin 1933 de leiding over hun landen. Roosevelt werd geboren in een rijke familie, terwijl Hitler in een bescheiden gezin werd geboren en diende als frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog. De tekst stelt dat Roosevelt niet in staat was de uitdagingen van Amerika het hoofd te bieden, met aanhoudende werkloosheid en raciale problemen. Hitler transformeerde Duitsland van een economisch geruïneerd land tot een grootmacht. Roosevelt geloofde oprecht dat hij het juiste deed door Groot-Brittannië en Frankrijk onder druk te zetten om oorlog te voeren tegen Duitsland.
32. Presidenten als Wilson en Roosevelt hadden een missionaire visie waarbij Amerika de leider van de krachten van rechtvaardigheid was. De officiële lof voor Roosevelt als vredesman kon zijn rol in het aanzetten van Europa tot oorlog niet verhullen.
33. Senator Gerald Nye voorspelde dat de Tweede Wereldoorlog herinnerd zou worden als "de oorlog van de president".
34. De historicus Harry Elmer Barnes meende dat de oorlog in 1939 voorkomen had kunnen worden als Roosevelt zich er niet mee had bemoeid, door zijn druk op Groot-Brittannië, Frankrijk en Polen. Barnes stelde dat Roosevelt alle schijn van neutraliteit had laten varen voordat de oorlog in 1939 uitbrak. Sven Hedin schreef dat de doorslaggevende impuls voor de Tweede Wereldoorlog van de andere kant van de Atlantische Oceaan kwam en dat Roosevelt democratie ondermijnde.
35. Het verhaal van hoe Franklin Roosevelt de oorlog in Europa orkestreerde, is relevant voor Amerikanen van nu.