Recent onderzoek werpt twijfels op over de veiligheid van de bloedvoorziening, met twee studies die zich specifiek richten op het bloed van COVID-19-gevaccineerde personen. Deze studies documenteren de langdurige aanwezigheid van vaccinbestanddelen, zoals het spike-eiwit, vaccin-mRNA, lipide nanodeeltjes, plasmide-DNA en abnormale eiwitaggregaten, in het bloed van gevaccineerden. Eén van de onderzoeken kon de aanwezigheid van deze bestanddelen tot wel 1.222 dagen na vaccinatie aantonen.

Bovendien zijn er in het bloed van gevaccineerden zogenaamde "fibrine-microklonterstructuren" ontdekt. Balsemers melden sinds 2021 een toename van grote, rubberachtige witte strengen in de bloedvaten van overledenen, een fenomeen dat vóór de vaccinatiecampagnes zelden voorkwam. Spectroscopische analyses van deze structuren suggereren abnormale eiwitaggregatie, met kenmerken die overeenkomen met amyloïdvorming.

In totaal werden negen gevallen gedocumenteerd van patiënten die ernstig ziek werden na een bloedtransfusie, waarbij een verband werd gelegd met vaccin-gerelateerde bestanddelen in het overgedragen bloed. Al deze negen patiënten waren zelf niet gevaccineerd tegen COVID-19. Na ontvangst van bloed uit de algemene bloedvoorraad ontwikkelden zij aandoeningen die lijken op bekende bijwerkingen van mRNA-vaccins, waaronder bloedstolsels, hartontsteking, longembolie en meervoudig orgaanfalen. In minstens twee van deze gevallen leidde dit tot overlijden. Een voorbeeld hiervan is een baby van drie weken oud die twee weken na een transfusie overleed aan een bloedstolsel. Ook de 63-jarige Ems overleed vijf dagen na een transfusie aan bloedstolsels in haar longen en been; deze melding zou volgens berichtgeving door Sanquin verzwegen zijn.

De auteurs van de studies beschouwen de gelijkenis tussen deze gemelde gevallen en post-vaccinatie-complicaties niet als toeval. De Amerikaanse VAERS-database, een meldingssysteem voor vaccinbijwerkingen, toont dat COVID-19-vaccins significant hogere meldingen vertonen van bloedingen, trombose, bloedtransfusies, orgaanfalen en prionziekten, in vergelijking met alle andere vaccins tezamen. Eerder onderzoek van Harvard suggereert dat slechts een fractie van de werkelijke bijwerkingen in VAERS wordt geregistreerd.

Zwangere vrouwen vormen een extra risicogroep, aangezien zij vaker bloedproducten ontvangen en soms Rhogam krijgen, een middel dat wordt vervaardigd uit plasma van duizenden donoren. Studies hebben aangetoond dat vaccin-mRNA en spike-eiwitten de placenta kunnen passeren en in het navelstrengbloed van baby's zijn waargenomen.

Ondanks de roep van burgers om bloed van niet-gevaccineerde donoren, worden zij geconfronteerd met tegenwerking van overheden en bloedbanken. In Nieuw-Zeeland weigerde een rechter ouders het recht om donorbloed van ongevaccineerden te gebruiken voor een operatie van hun baby, en in de Amerikaanse staten Idaho, Texas en Wyoming werden patiënten geweigerd voor dergelijke donaties. De FDA gaf in 2023 richtlijnen uit om 'gerichte donaties' van ongevaccineerd bloed te ontmoedigen.

Het Amerikaanse Rode Kruis en vergelijkbare instanties stellen dat bloed van gevaccineerde donoren "geen extra risico" vormt, zonder grondig onderzoek hiernaar. Bloed wordt momenteel niet gescreend op de aanwezigheid van spike-eiwitten, vaccin-mRNA, plasmide-DNA of fibrine-microklonters. Deze situatie wordt vergeleken met de bloedschandalen rond hiv en hepatitis C in de jaren tachtig en negentig, waarbij risico's langdurig werden gebagatelliseerd.

Sanquin reageerde op een artikel van Japanse wetenschappers die zich zorgen uitten over transfusies met bloed van gevaccineerde personen en adviseerden hiermee te stoppen tot alle twijfels over de risico's waren weggenomen. Sanquin stelde dat het artikel "in prepublicatie" was, "niet peer-reviewed", en dat de auteurs geen specialisme in bloed hadden, wat zou suggereren dat een inhoudelijk fundament voor hun vakgebied ontbreekt.

De auteurs van de onderzoeken pleiten voor screening van bloeddonoren op de aanwezigheid van spike-eiwitten, vaccin-mRNA en andere vaccinbestanddelen. Zij stellen dat de benodigde technologieën hiervoor beschikbaar zijn, maar momenteel niet worden toegepast. Tevens vinden zij dat patiënten het recht moeten hebben om te kiezen voor bloed van niet-gevaccineerde donoren, gebaseerd op het medisch-ethische principe van autonomie. Het systematisch ontzeggen van dit recht, terwijl bloed van gevaccineerden ongescreend wordt toegediend, wordt gezien als een ernstige schending van de medische ethiek. De roep om onafhankelijk en grootschalig onderzoek naar deze kwestie wordt steeds luider.