1. Na de Tweede Wereldoorlog werden duizenden Nederlandse vrouwen die in interneringskampen vastzaten, slachtoffer van verkrachting, marteling en vernedering door hun bewakers. Dit geweld, inclusief penetratie met voorwerpen en ruwe vaginale onderzoeken zonder medische noodzaak, wordt beschreven in getuigenissen. Bewakers deden valse beloften van vrijspraak of strafvermindering in ruil voor seks of voedsel aan ondervoede gevangenen.
2. In de nasleep van de oorlog was er in Nederland een slecht functionerend rechtsapparaat en volkswoede over de gebeurtenissen. Vrouwen werden opgepakt op basis van roddels over relaties met Duitse soldaten, wat leidde tot "wilde arrestaties". Slachtoffers durfden seksueel geweld niet aan te voeren in rechtszaken uit angst om niet geloofd te worden.
3. Vrouwen die tijdens de bezetting omgingen met Duitsers, een relatie hadden of samenwerkten, werden kaalgeschoren en aangeduid als 'moffenmeiden'. Hoewel er studies waren naar het kaalscheren van vrouwen, werden getuigenissen over het seksueel geweld in de kampen pas vijftien jaar geleden bekend bij geschiedschrijvers. Dit seksueel geweld komt nauwelijks voor in standaardwerken over de oorlog.
4. Verhoorverslagen van vrouwen in deze interneringskampen bestaan al sinds 1950, toen een deel van hen werd verhoord in het kader van een parlementaire enquête. De hoofdonderzoeker van die commissie, Arnaud Marie baron van Tuyl van Serooskerken, vermeldde deze getuigenissen echter niet in zijn eindrapport uit 1950. In dat rapport werd gesteld dat er geen getuigen waren gevonden die wilden praten, omdat de vrouwen daar te bang voor zouden zijn geweest, en dat van verkrachting niets was gebleken.
5. Politie-inspecteur Johanna van Schilfgaarde bracht haar resterende documenten naar het ministerie van Justitie, waarna ze naar het Nationaal Archief werden overgeplaatst. Journalisten en historici hebben de documenten sindsdien wel geraadpleegd, maar er was geen structurele aandacht voor de seksuele misstanden in de kampen. Getuigenverklaringen over deze misstanden werden door het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies onderzocht nadat ze lange tijd waren opgeborgen.
6. Historicus en journalist Ewoud Kieft onderzocht deze getuigenverslagen voor het NIOD. In de getuigenissen wordt beschreven hoe vrouwen op grote schaal werden verkracht en vernederd door onder anderen kampbewakers. De onderzochte getuigenissen vormen "het topje van de ijsberg", aangezien er ruim 200 van dit soort kampen waren.
7. Door het ontbreken van de getuigenissen in het eindrapport uit 1950 heeft de Nederlandse regering hierover geen verantwoording afgelegd. Kieft wil meer onderzoek doen om het geweld tegen vrouwen in interneringskampen in kaart te brengen.