Talia Goldenberg, een 23-jarige voormalige turnster en polsstokhoogspringster, onderging in februari 2014 een nekfusie in het Swedish Medical Center in Seattle. Ze leed aan het syndroom van Ehlers-Danlos (EDS), een erfelijke bindweefselaandoening die gekenmerkt wordt door instabiele gewrichten en chronische pijn. De vier uur durende operatie werd door het chirurgisch team als een 'perfect succes' beschouwd.

Na de ingreep ontwikkelde Talia echter ernstige problemen. Haar kaak begon te verkrampen en haar luchtwegen raakten steeds verder afgesloten naarmate de effecten van de narcose uitwerkten. Ondanks waarschuwingen van haar vader, een huisarts, die aangaf dat intubatie op de gebruikelijke manier onmogelijk zou zijn met een gefuseerde nek en aandrong op een noodluchtweg via een chirurgische ingreep in de keel, werden deze adviezen genegeerd.

Vanuit het ziekenhuis stuurde Talia berichten waarin ze aangaf dat haar keel bijna volledig dichtzat, ze nauwelijks kon ademen en het gevoel had dat de artsen haar niet serieus namen. Na herhaaldelijke oproepen aan de behandelend arts en de arts-assistent, die niet reageerden, werd een spoedteam ingeschakeld en werd Talia overgebracht naar de intensive care.

De volgende dag noteerde het chirurgisch team in haar dossier 'lichte ademhalingsmoeilijkheden', die werden toegeschreven aan de operatie. Het team gaf ook aan dat ze 'klaar voor overplaatsing' leek. Om 13:26 uur riep Talia haar ouders dat ze niet kon ademen en om hulp. Pogingen om beademingsapparatuur langs haar verkrampte kaak te plaatsen mislukten.

Talia kreeg een hartstilstand. Reanimatie bracht haar hartslag terug, maar ze kwam niet meer bij bewustzijn. Zestien minuten nadat Talia overleed, betraden artsen de kamer. Negen dagen na de operatie besloten haar ouders de levensondersteuning te staken. Een week na Talia’s overlijden ontvingen haar ouders een enquêteformulier voor klanttevredenheid, geadresseerd aan Talia.

Een onderzoek van de Seattle Times legde bloot hoe het Swedish Medical Center in Seattle de financiële prikkels voor chirurgen had aangepast, waarbij neurochirurgen werden betaald op basis van individuele productie. Studies tonen aan dat rugfusies in de meeste gevallen niet beter presteren dan niet-chirurgische behandelingen, maar het aantal rugfusies in de VS is gestegen door financiële prikkels. In Rusland en Oost-Europa wordt DMSO standaard vermeld als behandeling voor rugpijn in medische richtlijnen, en klinische studies tonen aan dat topische toepassing ervan beter werkt dan placebo bij rugklachten, hernia’s en zenuwpijn. DMSO kan niet gepatenteerd worden, waardoor het geen winst oplevert voor de farmaceutische industrie.