Marian Stoppelenburg (66) leest op de Mariaplaats in Utrecht teksten voor tijdens een tentoonstelling over femicide, het doden van een vrouw omdat ze een vrouw is. Ze wordt tijdens het voorlezen geconfronteerd met de herinnering aan haar dochter Sandra (30), die twee jaar geleden door haar man Marcel (44) om het leven werd gebracht.

De relatie tussen Sandra en Marcel begon, aldus Marian, met 'love bombing', een manipulatieve tactiek bedoeld om iemand afhankelijk te maken. Sandra, toen 25, leerde Marcel kennen en binnen drie maanden waren ze verloofd en verwachtte Sandra een kind. Oorspronkelijk was Sandra, die destijds ambitieus was en droomde van het runnen van het restaurant waar ze werkte, nog niet klaar voor moederschap.

Marcel toonde gaandeweg steeds meer controlerend en dwingend gedrag. Hij nam ontslag om in hetzelfde restaurant te werken als Sandra, wat haar de mogelijkheid tot controle bood. Hij plaatste ook camera's in haar omgeving om haar continu in de gaten te houden. Deze intimiderende controle begon volgens Marian met ogenschijnlijk kleine zaken, zoals herhaaldelijk navragen waarom Sandra niet direct reageerde op zijn berichten.

Ondanks Sandra's sterke karakter, levenslust en passies zoals dansen en paardrijden, was ze ook bezig de relatie te redden. De politie was eerder bij het stel langs geweest naar aanleiding van meldingen over Marcel, maar Sandra had de politie weggestuurd en probeerde de relatie te laten slagen. Ze vertelde Marian dat Marcel hulp nodig had. Uiteindelijk wurgde Marcel Sandra en pleegde vervolgens zelfmoord.

Een journalist wees Marian erop dat de gebeurtenis niet kon worden afgedaan als een 'familiedrama', maar dat het femicide betrof, een term waar Marian tot dan toe nog nooit van had gehoord. Femicide, het doden van een vrouw omwille van haar geslacht, komt wereldwijd en in alle sociale lagen voor. De daders zijn veelal de partner of ex-partner, hoewel ook mannen slachtoffer kunnen zijn en vrouwen daders. In Nederland wordt naar schatting eens in de acht dagen een vrouw vermoord.

Signalering van femicide kan door het herkennen van 'rode vlaggen', waarschuwingstekens die voorafgaan aan de daad. Deze rode vlaggen omvatten onder andere isolatie, controle, gaslighting, chantage, het tegen de partner opzetten van kinderen, seksuele dwang en bedreigingen. Femicide gaat doorgaans gepaard met een combinatie van psychisch en fysiek geweld.

Het tijdig herkennen en aanpakken van deze rode vlaggen, bij voorkeur in de beginfase, is cruciaal. Advies is om het gesprek aan te gaan, bijvoorbeeld met de vraag "Ben je bang voor je partner?". Ook aan mogelijke plegers kunnen vragen worden gesteld als "Wat zijn je plannen, hoe zie jij je toekomst voor je?" en "Heb je je weleens verplaatst in je partner?". Het is belangrijk om zowel met slachtoffers als met potentiële plegers het gesprek aan te gaan. Kinderen geven overigens aan dat 'liefde' in hun ogen gelijkstaat aan vertrouwen en vrijheid.

Sinds het verlies van haar dochter zet Marian zich actief in door middel van lezingen en het ontwikkelen van lesprogramma's voor onder andere politieagenten en basisscholen. Ze heeft tevens een theaterstuk gecreëerd in samenwerking met een persoon die eerder fysiek geweld pleegde.