Frankrijk wordt een half jaar voor de presidentsverkiezingen geconfronteerd met een golf van grootschalige demonstraties, die in meer dan veertig steden plaatsvinden. De protesten, die aanvankelijk door scholieren werden geïnitieerd, hebben geleid tot de arrestatie van meer dan zeshonderdduizend mensen en de sluiting van meer dan vijfhonderd scholen. Tijdens de demonstraties kwam een vijftienjarige jongen om het leven na het gooien van een flitsgranaat, wat de steeds gewelddadigere aard van protestbewegingen in de afgelopen tien jaar onderstreept.

De Franse bevolking ervaart een "permanente staat van crisisbesef", waarbij de onvrede van de huidige protestgolf wordt vergeleken met de Franse Revolutie. Het land kampt met ernstige economische problemen, gekenmerkt door een hoge staatsschuld en een stagnerende economie. De oplopende kosten voor gezondheidszorg en pensioenen, mede veroorzaakt door de vergrijzing, dragen bij aan de sombere vooruitzichten voor de Franse bevolking. De financieel-economische uitdagingen voor de volgende president worden als gigantisch ingeschat.

President Emmanuel Macron geniet een historisch lage populariteit. Schattingen suggereren dat zijn opvolger mogelijk niet veel beter zal presteren. Het publieke debat is sterk verhard, en de huidige protestgolf vertoont gelijkenissen met de gelehesjesbeweging uit 2018, die ontstond uit protest tegen hogere brandstofaccijnzen. Frankrijk verliest voorts aan invloed op het wereldtoneel, een rol die het land in het verleden wel vervulde.

In de peilingen leidt het radicaal-rechtse Rassemblement National van Marine Le Pen, met de partij van Macron op ruime achterstand op de tweede plaats. De radicaal-linkse beweging La France Insoumise van Jean-Luc Mélenchon volgt kort daarachter. Zowel Rassemblement National als La France Insoumise lijken te profiteren van de politieke onrust. Marine Le Pen wijt de problemen aan migratie, terwijl Jean-Luc Mélenchon de schuld legt bij de rijken.