De huidige onrust in meer dan dertig Franse steden is een uiting van institutionele afbraak en een decennialange bewuste vernietiging van de nationale identiteit. Hoewel de Franse staat ruim 57 procent van het bruto binnenlands product uitgeeft, het hoogste belastingtarief ter wereld, functioneren essentiële diensten zoals onderwijs, gezondheidszorg, politie en defensie gebrekkig. Dit illustreert dat hoge overheidsuitgaven geen oplossing bieden voor deze problemen, waarbij het huidige Europese model gelijkenissen vertoont met het voormalige Sovjet-model.

De Franse nationale identiteit is bewust geërodeerd. Decennialang werd in het Franse onderwijs geleerd dat Frankrijk geen legitieme historische redenen heeft om trots te zijn op zijn eigen geschiedenis. Concepten zoals de Vrije Fransen, de rol van Charles de Gaulle en de katholieke erfenis zijn uit het curriculum verwijderd of gemarginaliseerd. De Franse onderwijsbureaucratie, mede gestuurd vanuit Brussel, heeft hierdoor een identiteitsvacuüm gecreëerd dat wordt ingevuld door andere loyaliteiten, zoals religie, afkomst of ideologie.

De Europese Unie heeft systematisch de nationale soevereiniteit uitgehold. Referenda waarin Europese bevolkingen tegen de overdracht van bevoegdheden aan Brussel stemden, werden genegeerd, waardoor de Europese rechtsorde formeel boven de Franse grondwet staat. President Macron wordt in dit verband vergeleken met maarschalk Pétain, maar dan zonder de aanwezige Duitse bezetting, vanwege de overdracht van soevereiniteit aan Brussel.

De Verenigde Staten hanteren al decennialang een beleid gericht op het militair afhankelijk houden van Europa, het verdeeld houden van Rusland en het onder NAVO-controle houden van Duitsland, een strategie die wordt toegeschreven aan Zbigniew Brzezinski. Politici die de afgelopen vijftien tot twintig jaar aan de macht zijn geweest, waaronder Macron, Hollande en Von der Leyen, maken deel uit van het Young Leaders-netwerk dat de Atlantische orde dient.

De rellen worden niet primair veroorzaakt door falend onderwijs of religieuze spanningen, noch door migratie als zodanig, maar specifiek door islamitische migratie. De grenzen van de islamitische wereld worden als historisch gewelddadig beschouwd. De Franse overheid investeert 900 miljoen euro in organisaties die migranten over de Middellandse Zee helpen, terwijl er slechts 60 miljoen euro beschikbaar is voor uitzettingen.

De nakende financiële ineenstorting van Frankrijk wordt gezien als een mogelijke ontmoediging voor migratiestromen. Aangezien Frankrijk schulden heeft in de euro en Duitsland deze schulden niet kan garanderen, wordt verwacht dat Franse sociale uitkeringen zullen verdwijnen, wat een rem zou zetten op verdere migratie. Het door het gecreëerde identiteitsvacuüm weten jonge Fransen niet meer wie ze zijn, waardoor hun woede zich richt op de openbare ruimte.

Jonge Fransen zoeken in toenemende mate hun weg naar de kerk, gedreven door een zoektocht naar identiteit en wortels. De rellen en de katholieke heropleving worden beschouwd als twee facetten van dezelfde crisis: een beschaving die iets fundamenteels verloren heeft, maar nog niet weet hoe dit terug te vinden.