Politieke partijen maken, net als andere organisaties, gebruik van marketing om kiezers te beïnvloeden en hen bepaalde overtuigingen en gedragingen aan te laten nemen. Dit proces kan ook de uitkomst van debatten bepalen, aangezien meningen sterk kunnen variëren op basis van persoonlijke voorkeuren en percepties.

Het is een bekende uitdaging dat negatieve etiketten, eenmaal opgeplakt, moeilijk te verwijderen zijn, zelfs wanneer deze niet gebaseerd zijn op feitelijke of rationele gronden. Sinds 2020 worden rechtse kiezers in de publieke opinie omschreven met diverse negatieve termen, zoals antivaccer, wappie, klimaatontkenner, racist, fascist, xenofoob, Poetin lover, Palliepijper, Trump lover, ouwe zeurkous en misogyn. Deze kwalificaties worden toegeschreven aan communicatiestrategieën met een specifiek doel.

In dit licht krijgt Arnoud Jaspers een negatief etiket opgeplakt vanwege zijn standpunten en uitspraken over een bepaald onderwerp. Zijn geloofwaardigheid had mogelijk behouden kunnen blijven als hij zich uitsluitend had gericht op het stikstofdebat op wetenschappelijke basis. Door zich echter ook uit te spreken over andere zaken, stootte hij mensen tegen het zere been die anders tot zijn natuurlijke bondgenoten hadden kunnen behoren. Het stikstofverhaal zelf zou een self-fulfilling prophecy kunnen worden, vergelijkbaar met het scenario rondom CO2.