1. Benjamin Netanyahu stond vóór het FlyDubai-incident op 30 september, minder dan vier weken voor de verkiezingen, achter in de peilingen, zelfs in Likud-gezinde peilingen.
2. Volgens een artikel in The Times of Israel van 1 oktober kwam het FlyDubai-incident op 30 september de politieke positie van Netanyahu ten goede.
3. Het FlyDubai-incident gaf Netanyahu volgens bronnen een krachtige boodschap voor de verkiezingen, namelijk dat de situatie onveilig is en Israëlische buurlanden niet te vertrouwen zijn.
4. Er wordt gesuggereerd dat Netanyahu zichzelf met de PR-actie rond FlyDubai mogelijk heeft gered van de gevangenis of zelfs de galg, aangezien Israël de doodstraf kent voor ernstige misdrijven.
5. Op 11 oktober, slechts elf dagen voor de aanval van 7 oktober, bezocht het hoofd van de Egyptische inlichtingendienst, Abbas Kamel, Israël. Egypte zou Israël minstens drie afzonderlijke waarschuwingen hebben gegeven over een grote Hamas-operatie voorafgaand aan 7 oktober.
6. Tien dagen voor 7 oktober had Netanyahu een telefoongesprek van 45 minuten met de heerser van de Verenigde Arabische Emiraten, Mohamed Bin Zayed (MBZ). MBZ waarschuwde Netanyahu voor een geplande aanslag door Hamas-leider Yahya Sinwar.
7. Zowel MBZ als zijn entourage waren naar verluidt verbijsterd dat Netanyahu de Israëlische defensieleiding, waaronder het hoofd van de Shin Bet, het hoofd van de Mossad en de stafchef van de Israëlische strijdkrachten, niet had ingelicht over de waarschuwing.
8. De Israëlische media, met name Haaretz, hebben Netanyahu's medeplichtigheid aan 7 oktober geschetst als gevolg van incompetentie, wat volgens bronnen Netanyahu's politieke hoop bijna de das omdeed, tot het FlyDubai-incident.
9. Een artikel in Haaretz, getiteld "Onthuld: Netanyahu ontving een expliciete waarschuwing dagen voor 7 oktober. Hij lichtte de Israëlische veiligheidschefs niet in," suggereert dat Netanyahu wist van de aanstaande aanval.
10. Er wordt gesuggereerd dat Netanyahu de Hamas-aanval van 7 oktober en de slachting van honderden eigen burgers opzettelijk heeft georganiseerd om een genocide in Gaza en oorlogen tegen Libanon en Iran te ontketenen.
11. Volgens de bronnen speelde Netanyahu een dubbelspel: hij overtuigde zijn veiligheidsdiensten ervan dat Hamas geen bedreiging vormde door het vooruitzicht van een overeenkomst te schetsen, terwijl hij tegelijkertijd de financiering en bewapening van Hamas door Qatar faciliteerde en Hamas-leider Yahya Sinwar plaagde om een aanval uit te lokken. Sinwar zou de Israëlische regering hebben gewaarschuwd voor een "enorme verrassing" en een "zilzal" (aardbeving), en de "moeder aller verrassingen."
12. Recente onthullingen zouden de auteur ervan hebben overtuigd dat elementen in Israël wisten dat 7 oktober eraan kwam en zich afzijdig hielden.
13. Het artikel suggereert dat veel prominente figuren in Israël de waarheid over 7 oktober wisten of vermoedden, maar deze stilhielden uit angst het politieke systeem te ondermijnen. De Joodse cultuur wordt genoemd als een factor die het openbaar maken van dergelijke waarheden ontmoedigt.
14. Er wordt beweerd dat vrijwel alle relevante partijen binnen de Israëlische politiek en veiligheidsdiensten het Groot-Israëlproject steunen en geen bezwaar zouden hebben tegen misdaden om dit project te bevorderen.
15. Een complotdenker, Barry Kissin, gelooft dat Netanyahu de oorlog voor Groot-Israël verwachtte te winnen, met name onder het presidentschap van Trump.
16. De weigering van Netanyahu om een kort staakt-het-vuren te accepteren om burgergijzelaars veilig terug te brengen, wordt aangehaald als bewijs dat hij de gijzelaars als troef zag voor een langdurige campagne.
17. Israël verliest volgens de bronnen de oorlog die begon met de provocatie van 7 oktober, omdat de VS zich terugtrekken en Saoedi-Arabië en andere Golfstaten bescherming zoeken bij Pakistan.
18. De auteur vraagt zich af waarom Netanyahu en zijn vermeende medeplichtigen dachten dat het starten van een regionale oorlog voor Groot-Israël op dat moment een verstandige zet was. De auteur merkt op dat Iran al decennialang de overhand heeft in een potentieel conflict met de VS en Israël, met name sinds de ontwikkeling van ondergrondse rakketen en drones.
19. De auteur stelt dat Israël door de gebeurtenissen van 7 oktober in een onmogelijke positie is gebracht: zich overgeven zou zwakte tonen, maar de campagne in Gaza voortzetten zou leiden tot militaire verliezen en een einde aan de zionistische entiteit.