1. Olivia Butterman van de Partij voor de Dieren heeft verzocht de benoeming van Bram van de Kerk (FVD) als commissielid van Provinciale Staten Utrecht van de agenda te halen.
2. De Partij voor de Dieren baseerde haar bezwaar op nationale veiligheid en het "normaliseren van extreemrechts gedachtegoed", verwijzend naar banden die Bram van de Kerk zou hebben met de Groot-Nederlandse Studentenvereniging (GNSV).
3. Bram van de Kerk is jurist en actief bestuurder binnen de GNSV, die zichzelf omschrijft als een vereniging voor rechtse studenten met activiteiten als borrels en lezingen.
4. Van de Kerk bevestigt in het verleden lid te zijn geweest van Voorpost, een organisatie die als rechtsextremistisch wordt aangeduid, maar stelt geen lid meer te zijn.
5. De GNSV wordt door de AIVD in verband gebracht met rechtsextremisme.
6. Commissaris van de Koning Hans Oosters heeft gevolg gegeven aan het verzoek van Butterman en zal fractievoorzitters bijeenroepen om de benoemingsprocedure te heroverwegen.
7. FVD-fractievoorzitter Frank van Breukelen noemt het verzoek van de Partij voor de Dieren puur politiek en een misbruik van het reglement van orde.
8. Van Breukelen bestempelt de informatie van AIVD en NCTV over de studentenvereniging als "je reinste onzin" en vindt lidmaatschap ervan geen probleem.
9. Bram van de Kerk stelt op X dat de huidige handelwijze neerkomt op "Schuldig, tot we bewijs hebben gevonden is de manier van handelen geworden. De onschuld is allang uitgesloten." Hij verwijst naar de "catch-22" logica waarbij beschuldigingen niet falsifieerbaar zijn.
10. Volgens een bron is dit een politiek gemotiveerd procedureel trucje en wordt een democratisch verkozen vertegenwoordiger de toegang tot zijn functie ontzegd.
11. De bron stelt dat AIVD-rapporten waarop Butterman zich baseert, vaag en niet falsifieerbaar zijn en weinig juridische houvast bieden. Rapporten over 'rechtsextremisme' zijn volgens de bron zelden concreet genoeg voor een rechter, maar wel politiek schadelijk.
12. De bron stelt dat veiligheidsdienstrapporten steeds vaker worden ingezet om politieke partijen of individuen te marginaliseren, en dat de AIVD in het publieke debat steeds vaker fungeert als een instrument dat bepaalde politieke stromingen structureel verdacht maakt.