Het kabinet heeft het Actieplan Versnelling Woningbouw onthuld, een initiatief gericht op het aanpakken van de nijpende woningnood door de bouw van woningen te stimuleren. Woonminister Elanor Boekholt-O'Sullivan presenteerde het plan, dat een investering van 500 miljoen euro omvat in zogenaamde 'objectsubsidies'. Deze middelen zijn bestemd om particuliere ontwikkelaars te ondersteunen bij het financieel onrendabele deel van de bouw van middenhuurwoningen. Daarnaast beoogt het kabinet woningcorporaties meer armslag te geven voor investeringen in het middenhuursegment en het investeringsklimaat voor zowel particuliere als institutionele investeerders te verbeteren.

Het aanbod van middenhuurwoningen staat onder aanzienlijke druk. Dit segment vormt een cruciale schakel tussen sociale huurwoningen en de vrije sector. Personen die te veel verdienen voor sociale huur, maar niet genoeg voor een koopwoning of een dure huurwoning in de vrije sector, ondervinden steeds meer moeite om geschikte woonruimte te vinden. Experts benadrukken dat het bouwen van meer middenhuurwoningen van essentieel belang is om de woningmarkt weer vlot te trekken. Zij stellen dat een loutere toename van het totale woningbouwvolume niet volstaat; de focus moet specifiek liggen op het vergroten van het aanbod in dit onder druk staande segment. Cijfers van de NVM laten zien dat in het tweede kwartaal van 2026 voor het eerst meer nieuwbouwwoningen in de middenhuur werden verhuurd dan in de vrije sector. Echter, sinds de invoering van de Wet betaalbare huur zijn er volgens een analyse van Vastgoed Belang 76.000 middenhuurwoningen van de huurmarkt verdwenen.

Jasper de Groot, oprichter van Pararius en Huurwoningen.nl, uit echter twijfels over de effectiviteit van de voorgestelde maatregelen. Hij meent dat het actieplan onvoldoende zal zijn en dat het kabinet een bredere visie moet hanteren. De Groot signaleert dat veel middenhuurwoningen in de afgelopen jaren zijn doorgeschoven naar de koopmarkt. Hij pleit voor een langetermijnvisie op de woningmarkt in plaats van beleid dat voortdurend wisselt. Volgens hem zou de nadruk minder moeten liggen op betaalbaar bouwen en meer op woningen boven de sociale huurgrens en in de vrije sector. De constructie van duurdere woningen kan volgens hem de gehele keten in beweging zetten, in plaats van huishoudens 'op te sluiten' in sociale huurwoningen. De doorstroming blijft stagneren doordat circa 550.000 mensen met een te hoog inkomen voor hun huidige sociale huurwoning daar nog steeds wonen.

Hans Koster, hoogleraar stedelijke economie en vastgoed aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, onderschrijft de kritiek op de focus op sociale huur. Hij bevestigt dat economen al langer waarschuwen dat deze focus een averechts effect heeft, aangezien bewoners van betaalbare woningen weinig reden hebben om te verhuizen. Koster pleit voor een gelijkere huurprijsstructuur, waarbij het verschil tussen sociale huur en vrije sector huur kleiner wordt. Dit zou mensen de vrijheid geven om te wonen waar zij willen, terwijl huurtoeslag kan corrigeren voor huishoudens die hierdoor hun woning niet meer kunnen betalen.

Beide experts, De Groot en Koster, uiten hun steun voor een modernisering van het woningwaarderingsstelsel, dat stamt uit 1979. De Groot wijst erop dat het huidige systeem zaken als de lengte van een aanrechtblad in overweging neemt, terwijl de locatie van een woning, ondanks de WOZ-waarde, door een maximale grens nauwelijks invloed heeft. Hierdoor scoren woningen in Amsterdam en kleine dorpen nagenoeg gelijk, wat resulteert in veel woningen die niet in de vrije sector worden ingedeeld. De Groot stelt dat de volledige WOZ-waarde, zonder de huidige begrenzing, de basis zou moeten vormen voor een nieuw waarderingsstelsel.