Het natuurgebied De Zeezuiper, gelegen ten oosten van Bergen op Zoom, wordt geconfronteerd met een ernstige droogte. Het waterpeil daalt er sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw, met als gevolg dat een groot moerasgebied voor het eerst in honderden jaren, mogelijk sinds 1300, volledig droog is komen te liggen.

De gevolgen van deze extreme droogte zijn overal zichtbaar. In het drooggevallen moeras liggen talrijke vissen te vergaan op de bodem. De grond in het gebied, dat in de Middeleeuwen gebruikt werd voor turfwinning, is kurkdroog.

De huidige droogte heeft ook significante klimaatgevolgen. Moerassen spelen een cruciale rol bij het vastleggen van CO2, zelfs meer dan bossen. Dit vermogen gaat verloren nu de moerassen uitdrogen.

Ook de vegetatie lijdt zwaar. Bomen zoals berken, beuken, esdoorns en eiken vertonen duidelijke tekenen van droogtestress. Eikels zijn reeds uitgedroogd en bomen laten nu al hun bladeren vallen, een fenomeen dat normaal pas in september begint. Op de heide zijn paarse bloemetjes schaars; overwegend bruine, dorre struiken domineren het landschap. Tussen de 60 en 80 procent van de heide is verdord, wat aangeeft dat zelfs heideplanten, die gewend zijn aan schrale omstandigheden, de extreme droogte niet aankunnen.

Recente regenbuien, die plaatsvonden in de week voorafgaand aan 25 augustus 2026, hebben nauwelijks soelaas geboden; er is nog steeds honderden millimeters water te weinig. De vooruitzichten voor de komende maanden zijn onzeker. Het is afwachten of er voldoende neerslag zal vallen om de moerassen te laten herstellen. De verwachting is dat de droogte nog enige tijd zal aanhouden.