De interpretatie van meetresultaten, met name met betrekking tot stoffen als stikstof en PFAS, is maatschappelijk verschoven van detectie naar risico. Moderne apparatuur kan extreem lage concentraties, tot op nanogram- en picogramniveau, detecteren. Deze 'meettrevolutie' maakt voorheen onzichtbare hoeveelheden zichtbaar, die echter vaak als een risico worden gezien, zelfs wanneer de dosis en toxicologie onduidelijk zijn. Angstframing wordt gebruikt om gedrag te sturen op basis van ongrijpbare risico's, zonder adequate aandacht voor de context of de hoeveelheid van de stof.

Een hoeveelheid van 10 tot 100 mol stikstof per hectare, wat neerkomt op minder dan een theelepel mest per voetbalveld, wordt ten onrechte als 'stikstofrijk' bestempeld. Deze benaming wordt beschouwd als framing, een retorische techniek, en niet als een ecologische beschrijving. Een dergelijke hoeveelheid stikstof creëert geen 'stikstofrijk' ecosysteem vanuit ecologisch oogpunt.

Modellen voorspellen ecologische schade bij doses die in werkelijkheid ecologisch geen effect hebben. Dit zijn modelmatige constructies, vaak gebaseerd op lineaire en niet-biologische principes. Biologische systemen hebben echter een drempelwaarde waarbij de ecologische keten wordt doorbroken, iets wat dergelijke modellen kunnen negeren.

De juridische definitie van natuur in Nederland omschrijft natuur als schraal, arm en kunstmatig. Ecologisch gezien zijn dit echter dynamische tussenstadia en geen stabiele eindstadia. Door natuur te definiëren als een kunstmatig eindstadium, wordt elke natuurlijke ontwikkeling als een achteruitgang beschouwd. De nadruk op de "armoede" van de natuur stuurt het beheer gericht op het in stand houden van deze schraalheid, wat natuurlijke ontwikkeling belemmert. Dit is een definitieprobleem, niet zozeer een ecologisch probleem, waarbij de natuurdefinitie kunstmatig is in plaats van natuurlijk.

De gevolgen voor zowel de landbouw als natuurbeheer vloeien voort uit deze gecombineerde factoren: de interpretatie van meetgegevens, framing, gebreken in modellen en definitieproblemen. Boeren worden onterecht aangewezen als de oorzaak van ecologische schade, terwijl de werkelijke problemen in het systeem zitten dat natuurlijke ontwikkeling blokkeert. Elke stikstofclaim zou beoordeeld moeten worden op basis van de specifieke dosis, de logica van de ecologische keten en de ecologische relevantie. Dit is een systeemmechanisch probleem, geen ecologisch probleem.