Eind februari 2026 lanceerden de Verenigde Staten en Israël een gezamenlijke bombardementscampagne tegen Iran. Als reactie hierop heeft Iran de Straat van Hormuz afgesloten en nieuwe fronten geopend tegen Amerikaanse bondgenoten in de Perzische Golf. Daarnaast heeft Iran Amerikaanse bases en belangen aangevallen. Deze acties markeren een overgang van Iran van een defensieve naar een offensieve militaire doctrine, waardoor preventieve operaties mogelijk werden.

Begin april 2026, bij het ingaan van een staakt-het-vuren, beschikte Iran nog over aanzienlijke militaire capaciteiten. Ongeveer 70 procent van zijn ballistische raketten, circa 60 procent van zijn marinecapaciteiten en twee derde van zijn luchtmacht bleven operationeel. Iran staat wereldwijd bekend als een van de belangrijkste dronemachten, geplaatst in de top vijf of top drie, naast landen als de Verenigde Staten en China.

Tijdens de oorlog werd begin april 2026 een Amerikaanse F-15 met een tweekoppige bemanning neergeschoten boven Iran, een gebeurtenis die sindsdien niet meer is voorgekomen boven Iraans luchtruim. De vermeende crashlocatie nabij Isfahan lag op ongeveer 400 kilometer van de locatie waar de reddingsoperatie plaatsvond in de provincie Kohgiluyeh en Boyer-Ahmad. De piloot werd uren na zijn noodlanding gered, terwijl de wapensysteemofficier meer dan een dag wist te ontkomen aan Iraanse strijdkrachten voordat hij werd bevrijd.

Tijdens de reddingsoperatie werd ook een A-10 neergeschoten, waarbij de piloot zich buiten het Iraanse luchtruim met de schietstoel in veiligheid bracht. Meerdere Amerikaanse transportvliegtuigen en helikopters die bij de inzet betrokken waren, werden vernietigd of achtergelaten nadat Iraanse troepen Amerikaanse eenheden omsingelden. De vliegtuigen die bij de Amerikaanse inzet werden ingezet, konden tot 90 personen vervoeren.

Na zijn redding rapporteerde de piloot van de neergehaalde F-15 tijdens een inlichtingendebriefing dat hij meerdere Iraanse drones zag die synchroon bewogen in een formatie die op een kwal leek. Hij beschreef onderling verbonden drones die als één geheel functioneerden, met kleinere drones onder de grotere. Voordat hij zijn vliegtuig verliet, omschreef de piloot de situatie als een "mijnenveld van drones". Dit verslag is onderwerp van discussie binnen de Amerikaanse inlichtingengemeenschap.

De technische term voor dit fenomeen is "één-op-veel mesh-netwerken", een architectuur die de besturing van dronezwermen door één operator mogelijk maakt. Amerikaanse militaire planners hadden voorheen niet verwacht dat Iran over deze technologie beschikte. Iraanse functionarissen hebben publiekelijk gesuggereerd dat de Amerikaanse operatie een poging was om verrijkt uranium te stelen uit de kerncentrales in Natanz. Voormalig CIA-analist Larry Johnson beweerde dat de neergehaalde F-15 de weg vrijmaakte voor een aanval op de kerncentrale van Natanz en dat de reddingspoging diende als dekmantel.