1. Meer dan driekwart van de kinderen onder de 16 jaar heeft een dierbare verloren. Dit blijkt uit eerder onderzoek.
2. Kinderen kunnen ook met rouw in aanraking komen door nieuwsgebeurtenissen, zoals een dodelijk verkeersongeluk, of het overlijden van bekende personen. De dood kan de klas binnenkomen door het overlijden van een leerkracht, leerling of ouder.
3. Rouw is geen expliciet onderdeel van de kerndoelen van het basisonderwijs. Het bespreken van rouw hoeft geen zwaar gesprek te zijn.
4. Experts, waaronder psychologen, pedagogen en rouwonderzoekers, pleiten ervoor dat scholen structureel aandacht besteden aan rouw, in plaats van alleen bij sterfgevallen. Ze vinden dat het bespreken van verlies kan voorkomen dat kinderen na het overlijden van een dierbare te lang in verdriet blijven hangen en problemen ontwikkelen. Eén op de tien kinderen loopt vast in het rouwproces. Tijdige hulp na een verlies kan het vastlopen in het rouwproces mogelijk voorkomen.
5. De aanpak van het thema rouw op basisscholen is sterk afhankelijk van de directie en leerkrachten. Dit komt doordat rouw geen verplicht onderdeel van het curriculum op de pabo is, waardoor niet alle toekomstige leraren les krijgen over het helpen van kinderen bij rouw.
6. Uit een rondgang van het NOS Jeugdjournaal bleek dat de meeste basisscholen geen les geven over rouw. Sommige leerkrachten kregen van hun school opdracht om niet over rouw en verlies te praten, zelfs na een sterfgeval op school, vanwege eigen ongemak of angst voor reacties van ouders. Richard Hattink, rouwpedagoog, gaf aan dat op een school waar vlak voor de zomervakantie twee leerlingen waren overleden, hier niets mee werd gedaan, maar dat na de vakantie hulp moest worden ingeschakeld omdat kinderen het moeilijk vonden dat de leerlingen er niet meer waren. Hattink ziet veel scholen worstelen met het thema rouw.
7. De meeste scholen hebben een rouwprotocol, maar deskundigen vinden deze protocollen vaak verouderd en onvoldoende afgestemd op de behoeften van kinderen.
8. Staatssecretaris Tielen van Onderwijs stelt dat scholen, hoewel lessen over rouw niet tot de kerndoelen behoren, verplicht zijn ruimte te bieden aan emoties, wat is opgenomen in de wet over veiligheid op school. Tielen vindt dat het belangrijk is dat kinderen op school leren omgaan met verlies en verdriet. Ze is kritisch op scholen die geen aandacht hebben voor rouw en vindt dat er op alle scholen dagelijks ruimte zou moeten zijn om over emoties te praten.
9. Volgens Lonneke Lenferink kan het eenzaam zijn voor een kind om met verdriet te worstelen, en voelt een kind zich gehoord en gezien als er op school vaker over rouw wordt gesproken. Orthopedagoog Mariken Spuij stelt dat school een plek kan zijn waar kinderen over hun emoties leren, bijvoorbeeld aan de hand van liedjes of gedichten.
10. Het gedrag van kinderen bij rouw kan wisselend zijn: kinderen kunnen op het ene moment spelen en op het andere moment intens verdrietig of boos zijn. Dit wisselende gedrag maakt het lastig om kinderrouw te herkennen en kan de indruk wekken dat kinderen over een verlies heen zijn. Sommige volwassenen vinden dat kinderen rouw thuis moeten bespreken of proberen kinderen hiervan te beschermen. Maaike Kok gaf aan zich soms buitengesloten te voelen omdat volwassenen niet vroegen hoe het met haar ging na het overlijden van haar broertje, uit angst haar verdrietiger te maken. Kok ervoer daardoor het gevoel dat ze niet verdrietig mocht zijn, wat ertoe leidde dat ze vastliep in haar rouwproces.
11. Als scholen vooruitlopend op gebeurtenissen met het thema rouw bezig zijn, is het voor kinderen makkelijker om ermee om te gaan. Spuij suggereert om dagen uit culturen of geloven, zoals de Dag van de Doden of Allerzielen, aan te grijpen om het thema te bespreken. Sommige scholen hebben al initiatieven, zoals een jaarlijks kringgesprek waarin kinderen kunnen vertellen wie ze missen en waarom.