1. Het aandeel Nederlanders dat een huis koopt in de eigen gemeente is de afgelopen tien jaar gedaald. In 2015 kocht men gemiddeld 10,7 kilometer van de vorige woning, in 2025 was dit gestegen tot 13,6 kilometer. Tijdens de coronajaren 2021 en 2022 was er een piek in de gemiddelde verhuisafstand van boven de zestien kilometer.
2. Gemeenten vrezen dat de toegankelijkheid van de woningmarkt voor eigen inwoners, met name jonge koopstarters, onder druk komt te staan door deze ontwikkelingen.
3. Kopers van buitenaf concurreren niet direct met lokale starters, maar wel met lokale doorstromers. Wanneer een doorstromer een huis misloopt aan een externe koper, komt diens oude, vaak goedkopere woning niet vrij voor een starter. In 52 procent van de gevallen zou een vrijgekomen woning van een doorstromer die een huis misliep aan een externe koper, uiteindelijk naar een lokale koopstarter zijn gegaan.
4. De mate waarin mensen een huis kopen in de eigen gemeente verschilt sterk per plaats. In Amsterdam koopt 80 procent van de mensen een huis in de eigen gemeente, op Urk is dit zelfs 87 procent. In sommige andere gemeenten, zoals Bloemendaal (25 procent) en Blaricum (26 procent), is dit aandeel veel lager.
5. De financiële impact van externe kopers varieert per gemeente. In de gemeente Putten betaalden instromers in 2025 gemiddeld 225.000 euro meer dan lokale kopers. In grote steden was dit echter omgekeerd; daar betaalden instromers in 2025 tienduizenden euro’s minder dan lokale kopers.
6. De Huisvestingswet is in 2024 herzien om lokale kopers te ondersteunen. Gemeenten mogen sindsdien tot 50 procent van de betaalbare nieuwbouwkoopwoningen reserveren voor mensen met een lokale binding.