1. De afgelopen negentig dagen was de vraag in Washington of president Trump en Iran een nucleair akkoord zouden bereiken.
2. De wereldeconomie stevent af op een tekort aan voorraden, waarbij het kritieke punt voor olievoorraden naar schatting tussen half juli en begin augustus 2026 zal worden bereikt. Vóór de oorlog passeerden dagelijks ongeveer 20 miljoen vaten olie door de Straat van Hormuz.
3. Zodra olievoorraden de operationele minimumniveaus naderen, worden de markten zeer gevoelig voor verstoringen. Dit geldt met name voor een benzinecrisis in de zomer van 2026.
4. Wanneer de benzineprijzen in juli of augustus 2026 sterk stijgen, kunnen kiezers eisen dat Amerika meer doet in plaats van zich terug te trekken. Het gevaar schuilt in de politieke reactie op economische ontwrichting. Hogere olieprijzen verhogen de druk op Washington, Amerikaanse partners in de Golf, Europa en de wereldeconomie, en verhogen de druk op onderhandelaars om concessies te doen.
5. De belangrijkste vraag is of instabiliteit het nieuwe normaal wordt en een machtsbron voor Iran. Instabiliteit kan onderhandelingsmacht genereren, rivaliserende coalities verzwakken en regionale verhoudingen verschuiven, waardoor het een strategische hulpbron wordt. Iran profiteert mogelijk steeds meer van instabiliteit en de angst in de wereld dat het de Golf zou kunnen controleren.
6. De escalatieval treedt op wanneer een staat tactische successen behaalt, maar strategisch zwakker wordt. President Trump boekte tactische successen, waaronder aanvallen op Iraanse faciliteiten en het doden van hoge functionarissen.
7. Iran beschikt nog steeds over nucleair materiaal, raketten en drones. Het is sterker geworden door toegenomen invloed op de Straat van Hormuz en is op weg om uit te groeien tot een vierde wereldmacht door de strategische omgeving vorm te geven in plaats van territorium te controleren.
8. Het langetermijndoel van Iran is om de dominante strategische speler in de Golf te worden en de door Amerika geleide veiligheidsstructuur te verzwakken.
9. Sinds het begin van de oorlog hebben verschillende Golfregeringen toenadering gezocht in plaats van confrontatie, en hebben zij twijfels geuit over de Amerikaanse veiligheidsgaranties. Wanneer het vertrouwen in de veiligheidsgarant afneemt, dekken kleinere staten zich in tegen risico's.
10. Geen van beide partijen heeft zich overgegeven, wat heeft geleid tot een impasse in de onderhandelingen. Onderhandelingen creëren slechts een arena waarin belangenconflicten worden uitgevochten.
11. Wanneer leiders het gevoel hebben dat hun onderhandelingspositie verslechtert, neemt de verleiding toe om militaire macht in te zetten. De volgende escalatie kan plaatsvinden door het mislukken van onderhandelingen of omdat deze te langzaam verlopen. Onderhandelingen en militaire actie komen historisch gezien vaak gelijktijdig voor. De komende dertig dagen kunnen een patroon volgen van het uitvoeren van bombardementen tijdens gesprekken.
12. Een einde aan de confrontatie zou een daadwerkelijke Amerikaanse terugtrekking uit de Golf vereisen, met vermindering van marineschepen, regionale militaire strijdkrachten en Amerikaanse bases. Grote mogendheden geven strategische posities van de omvang van de Golf niet vrijwillig op. Grootschalige terugtrekkingen vinden historisch gezien plaats na langdurige militaire, politieke of economische druk. De Verenigde Staten zijn nog lang niet op het punt van een grootschalige terugtrekking, aangezien de prikkels die Washington ertoe aanzetten zich met de politiek te bemoeien, grotendeels intact zijn gebleven.
13. De geschiedenis leert dat markten zich veel langzamer herstellen dan diplomaten overeenkomsten ondertekenen, en onzekerheid kan blijven hangen. Historisch gezien oefent economische tegenspoed niet altijd druk uit tot terughoudendheid; soms leidt het tot druk om te reageren.
14. De belangrijkste erfenis van deze oorlog kan de opkomst van een nieuwe strategische realiteit zijn, een wereld waarin instabiliteit de nieuwe norm wordt en een bron van geopolitieke macht is. Instabiliteit speelt mogelijk een aanhoudend machtsspel, beïnvloedt onderhandelingen, versplintert allianties, beïnvloedt energiemarkten en creëert mogelijkheden voor militaire actie. De toekomst van de oorlog met Iran zal worden bepaald door de vraag of instabiliteit duurzaam wordt.