De familie Van der Veen, die al zeven generaties lang op de grond in Lucaswolde woont en werkt, ziet hun thuis, bedrijf en identiteit, opgebouwd over eeuwen, door gedwongen onteigening verdwijnen. Na jarenlang het gevoel te hebben gehad dat de overheid plannen over hen maakte in plaats van mét hen, deelt de familie nu openlijk hun verhaal. Dit is onderdeel van een bredere trend waarbij agrariërs en grondeigenaren zich behandeld voelen als obstakels in plaats van gelijkwaardige gesprekspartners.

Een mogelijke uitweg leek zich aan te dienen toen de familie vernam dat er een boerderij vrijkwam. Dit pand lag in het vizier van de provincie vanwege plannen voor Natuurnetwerk Nederland en waterberging, projecten die hun huidige locatie bedreigen. De familie heeft actief meegedacht over alternatieven, de noodzaak om te wijken geaccepteerd, locaties aangedragen en de dialoog gaande gehouden, ook toen geboden oplossingen niet werkbaar bleken. Hiermee weerleggen zij het beeld dat zij dwarsliggen en niet willen meewerken.

De familie werd door de gebiedscoördinator verzekerd dat zij als eerste in aanmerking zouden komen voor een bezichtiging van de vrijgekomen boerderij, met prioriteit. Echter, na weken van stilte en onbeantwoorde telefoontjes, hoorde de familie via een omweg dat Prolander, het uitvoeringsorgaan van de provincie Groningen, de boerderij al had aangekocht. Dit gebeurde zonder dat de familie de kans kreeg deze te bezichtigen. Toen de familie alsnog om een bezichtiging vroeg van het inmiddels leegstaande pand, werd dit geweigerd vanwege de aanwezigheid van asbest en de gevaarlijke staat van het gebouw. De familie beschouwt de melding van asbest als een tactiek om hen op afstand te houden, ondanks hun eerdere betrokkenheid bij het proces.

Na opnieuw contact te hebben opgenomen via een onbekend telefoonnummer, kreeg de vader van de familie te horen dat zij niet langer prioriteit hadden en dat er drie andere gegadigden waren. Deze partijen werden niet bedreigd door natuur- of waterbergingsplannen, in tegenstelling tot de familie Van der Veen. Hoewel de familie wordt gedwongen te vertrekken vanwege overheidsplannen en de aangedragen boerderij als mogelijke oplossing werd gezien, krijgen nu anderen voorrang die niet onder de druk van deze overheidsplannen stonden.

Informele beloften en mondelinge toezeggingen worden doorgaans niet opgenomen in officiële logboeken en verslagen, wat de overheid de schijn van zorgvuldigheid geeft. De Wet inrichting landelijk gebied verleent de overheid ruimere bevoegdheden voor grondverwerving ten behoeve van natuur- en gebiedsdoelen, met in theorie zorgvuldige procedures en een passende compensatie.

De familie Van der Veen is vastbesloten hun zwijgen te doorbreken en eist een eerlijke procedure. Zij willen geen valse beloften meer en wensen geen onteigening als dreigement, zeker niet wanneer alternatieven worden tegengewerkt. De familie stelt herhaaldelijk genegeerd te zijn of aan het lijntje te zijn gehouden.