De wereldwijde schuld groeit sneller dan de economieën die deze moeten dragen, een gevolg van decennialang beleid door centrale banken en overheden gericht op het stimuleren van groei via schuldentoename. Het afbouwen van deze schuldenlast met reguliere economische maatregelen wordt niet langer als haalbaar beschouwd. Binnen financiële kringen wordt een crash van het systeem als een reëel risico gezien, ondanks publieke verklaringen van centrale bankiers over 'zachte landingen' en 'tijdelijke inflatie'. Intern zouden signalen wijzen op de instabiliteit van het systeem.

De positie van de Amerikaanse dollar als wereldreservemunt is aan het eroderen. Landen als Rusland, China en andere leden van het BRICS-verbond werken actief aan alternatieven voor het dollar-afhankelijke SWIFT-betalingssysteem en voor de handel in grondstoffen. Deze ontwikkeling plaatst de Amerikaanse regering onder president Trump voor een keuze tussen politiek onhaalbare bezuinigingen en een devaluatie van de munt.

Internationale instellingen zoals het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Bank for International Settlements (BIS) worden omschreven als organen die beleid opleggen aan nationale overheden, zonder dat zij directe democratische verantwoording aan burgers afleggen. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de bescherming van het financiële systeem en die van de burger. Overheden zetten belastinggeld in om banken te redden, terwijl burgers met schulden naar schuldhulpverlening worden verwezen. Historisch gezien leidt de devaluatie van een munt tot een verlies van koopkracht voor de bevolking, terwijl de elite haar vermogen veiligstelt.

Als reactie op de onzekerheid is de goudprijs sterk gestegen, een ontwikkeling die wordt geïnterpreteerd als een gevolg van aanzienlijke aankopen door centrale banken. Fysieke activa, waaronder goud, zilver, land en andere grondstoffen, worden gezien als een middel om vermogen te beschermen tegen een mogelijk falen van het op fiatgeld gebaseerde financiële systeem.