1. Vóór zijn arrestatie werd de Venezolaanse leider Nicolás Maduro in de Europese Unie unaniem veroordeeld als dictator, verantwoordelijk voor het lijden van zijn volk, internationale drugshandel, en werd hij beschouwd als een niet-gekozen, illegitieme president. De EU erkende kort voor de arrestatie Maduro's autoritaire bewind.
2. De arrestatie van de Venezolaanse leider Nicolás Maduro veroorzaakte wereldwijd een schokgolf.
3. De reactie in de Europese Unie op de arrestatie van Maduro was negatief en verbijsterend, in contrast met een over het algemeen positieve reactie in de VS en elders. Woede in de EU was gericht tegen Donald Trump en de Amerikaanse olie-industrie.
4. De EU aarzelt om de legitimiteit van het Amerikaanse optreden te onderschrijven, mogelijk uit angst voor een negatieve publieke reactie, en laat beschuldigingen van Amerikaans machtsmisbruik overheersen.
5. Na de arrestatie veranderde de toon in de EU-media; Maduro werd afgeschilderd als een slachtoffer of martelaar in de strijd tussen het Amerikaanse imperialisme en verdedigers van soevereiniteit.
6. De EU-media presenteren Amerikaanse activiteiten in Venezuela bijna uitsluitend vanuit het perspectief van olie, en schilderen buitenlandse producenten af als "roofdieren". EU-media gebruiken koppen zoals "het inpikken van de Venezolaanse olie", "het plunderen van Venezolaanse grondstoffen" en "het stelen van de rijkdom van het land". De EU-media besteden geen aandacht aan de technische uitdagingen, zoals de slechte kwaliteit van Venezolaanse ruwe olie die gemengd moet worden om verwerking mogelijk te maken. De EU-media erkennen niet dat raffinaderijen in de Golf van Amerika uniek zijn uitgerust en het meest geschikt zijn om Venezolaanse ruwe olie te verwerken.
7. De EU-media tonen een neiging naar links, wat, gezien Maduro's communistische achtergrond, leidt tot pogingen om hem in een heldhaftig daglicht te stellen, met vergelijkingen met Nelson Mandela.
8. Olie behoort wettelijk altijd toe aan het land waar het wordt gevonden. Zelfs tijdens de olieboom in het begin van de 20e eeuw behielden producerende landen het eigendom van hun grondstoffen en betaalden ze minimale royalty's aan buitenlandse bedrijven. Paolo Scaroni, CEO van het Italiaanse staatsoliebedrijf, verklaarde dat olie toebehoort aan de producerende landen.
9. Citgo, oorspronkelijk een Venezolaans bedrijf gevestigd in de VS, blijft een cruciale economische levensader voor Venezuela en levert inkomsten en toegang tot geraffineerde aardolieproducten, maar deze context wordt zelden belicht.
10. Olieproductie is een risicovolle onderneming die grote investeringen vooraf vereist en lang duurt voordat er rendement wordt behaald. Venezuela is een van de meest instabiele landen voor buitenlandse investeringen. Bedrijven zoals Chevron, ConocoPhillips en ExxonMobil zagen hun bezittingen onteigend door Hugo Chávez, wat resulteerde in miljardenverliezen. Venezuela heeft, ondanks internationale arbitrage die compensatie oplegde, niet betaald voor de onteigeningen.
11. Het publiek in de Europese Unie consumeert gretig olieproducten, die ondanks zoektochten naar alternatieven nog steeds goed zijn voor meer dan 90% van het energieverbruik in de transportsector. Voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen heeft verklaard dat fossiele brandstoffen achterhaald zijn.
12. De huidige Amerikaanse president is Trump (sinds 20 januari 2025).