De groep werkende armen is de afgelopen decennia zowel in Nederland, de Europese Unie als de Verenigde Staten toegenomen. Dit fenomeen kent meerdere oorzaken en uit zich op verschillende manieren.

Technologische vooruitgang en globalisering hebben de productiviteit de afgelopen vijftig jaar verdubbeld, maar de lonen zijn hierin minder sterk meegegroeid. De winsten uit deze productiviteitsstijging zijn voornamelijk terechtgekomen bij bedrijfswinsten en de topmanagers. Deze economische ontwikkeling kan mede verklaren waarom mensen in rijke, westerse landen mogelijk op populistische partijen stemmen, aangezien de verwachte voordelen van technologische vooruitgang en globalisering niet door de meerderheid zijn ervaren.

Hoge inflatie treft de groep werkende armen bijzonder hard. Mensen met lage inkomens worden het meest benadeeld door aanhoudende prijsstijgingen. De energietoeslag heeft de gevolgen van hoge inflatie tijdens de coronapandemie tijdelijk gemaskeerd. Structurele inflatie is sinds de jaren zeventig een terugkerend verschijnsel, waarbij prijzen nagenoeg jaarlijks stijgen.

In 2024 leefde naar schatting 2 procent van alle werkenden in armoede, wat neerkomt op 175.000 personen. Dit aantal lag in 2024 aanzienlijk hoger dan in de jaren daarvoor, waarin er nog sprake was van een daling. De toename van werkende armen is mede te wijten aan het wegvallen van steunmaatregelen.

Een deel van de werkende armen werkt niet het hele jaar of werkt slechts weinig uren tegen lage tarieven. Dit geldt zowel voor zzp'ers als voor werknemers in loondienst. Veel van hen zouden graag meer uren werken, maar dit is niet altijd mogelijk. Frictiewerkloosheid, veroorzaakt doordat opleiding en ervaring niet aansluiten op openstaande vacatures, draagt bij aan het voortbestaan van de groep werkende armen.