Voor het eerst is er een gedetailleerde kaart van Europese veengebieden, die inzicht geeft in hun uitstoot van broeikasgassen. Uit dit onderzoek blijkt dat drooggelegde veengebieden bijna tweemaal zoveel broeikasgassen uitstoten als tot nu toe werd aangenomen. Dit betekent dat de impact van deze gebieden op de klimaatverandering significant is onderschat.

De helft van de Europese veengronden is drooggelegd en wordt momenteel gebruikt voor landbouw en bossen. Bij het droogleggen van veengebieden komt koolstof vrij, en stikstof dat transformeert tot lachgas. Dit draagt bij aan de hogere uitstoot. In tegenstelling hiermee slaan niet-drooggelegde veengebieden juist veel koolstof op, omdat dode planten er niet volledig afbreken.

Het onderzoek stelt dat de werkelijke uitstoot van veengebieden bijna tweemaal zo hoog ligt als wat Europese landen rapporteren. Wereldwijd zijn drooggelegde veengebieden verantwoordelijk voor 5 procent van alle broeikasgasuitstoot. In de Europese Unie beslaat veengebied 6 procent van het landoppervlak. Opvallend is dat 17 procent van deze veengebieden verantwoordelijk is voor 39 procent van de totale uitstoot.

De grootste uitstootgebieden bevinden zich in Noordoost-Nederland en Noordwest-Duitsland. Ook gebieden in Engeland, de Baltische staten, Polen en Ierland stoten relatief veel broeikasgassen uit. Nederland rapporteert specifiek te lage emissies uit veensloten.

Een effectieve oplossing tegen deze uitstoot is het weer nat maken van drooggelegde veengebieden. Het vernatten van deze gebieden vermindert niet alleen de broeikasgasuitstoot, maar herstelt ook de biodiversiteit. Landbouw en bosbouw kunnen ook op nat veen plaatsvinden, en bepaalde planten die bruikbaar zijn voor isolatiemateriaal groeien er uitstekend. Er wordt dan ook gepleit voor het direct vernatten van de veengebieden die als hotspots van uitstoot worden aangemerkt. Dit vernatten van veengebieden is tevens een vereiste binnen het kader van het Parijsakkoord. Het onderzoek naar deze problematiek is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Nature Communications.