1. In de DDR-geschiedenis bestaat een relatief onbekend verhaal over een groep jongeren uit Weimar die met zelfgebouwde bommen de aandacht van de Stasi trok.
2. Op 20 oktober 1979 begon een groep jongeren, die grotendeels tussen de 15 en 18 jaar oud waren, met een reeks bomaanslagen in Weimar, uit afkeer van het SED-regime.
3. De eerste actie was een met metaal beklede conservenblik van een liter die ontplofte op de uienmarkt in Weimar. Het doel was veel rook te produceren, maar het resultaat was een knal die niet veel luider was dan vuurwerk.
4. Door rondvliegend glas van het conservenblik raakte een toevallige 9-jarige jongen gewond.
5. Ondanks dit beperkte succes volgden er meer acties, waaronder een aanval met traangas op een winkel in augustus 1979.
6. De Stasi startte een onderzoek, ondervroeg leraren over leerlingen met interesse in chemicaliën en begon één groepslid te observeren.
7. Een ander lid van de groep, die al door de politie was ondervraagd, pleegde in december 1979 zelfmoord onder druk. In zijn afscheidsbrief uitte hij spijt over de verwonding van het kind.
8. Begin 1980 werd een pyrotechnicus, door de groep aangeduid als de "chemicus" en eerder bekend om zelfgemaakte vuurwerk- en explosieve ladingen, gearresteerd na verraad door een kennis.
9. Hij werd beschuldigd van baldadigheid en opzettelijke brandstichting in meerdere gevallen.
10. Op 3 juni 1980 plaatsten de overgebleven leden van de groep een explosief in een kluis op het station van Weimar. Dit diende als afleiding voor de arrestatie van hun kameraad.
11. Dit explosief ontplofte niet. De Stasi reconstrueerde de bom en concludeerde dat de beoogde explosie de kluis zwaar zou hebben beschadigd en de deuren door de kracht ervan een gevaar voor voorbijgangers zouden hebben gevormd.
12. De beklaagden, waaronder drie andere gearresteerde groepsleden, beweerden later dat de bedoeling niet was om de lading te laten ontploffen, maar enkel om onzekerheid te creëren door de plaatsing ervan.
13. De processen tegen vijf beklaagden vonden grotendeels achter gesloten deuren plaats. De "chemicus" en een 25-jarige student, die als het brein achter de groep werd beschouwd, waren onder hen. Soms waren alleen Stasi-medewerkers en familieleden aanwezig.
14. Twee medewerkers kregen voorwaardelijke straffen van 2 jaar. Een ander kreeg 1 jaar en 8 maanden gevangenisstraf en een boete van 10.000 Mark.
15. De "chemicus" kreeg 4 jaar gevangenisstraf en een boete van 11.000 Mark, en moest zijn straf volledig uitzitten.
16. Het brein achter de groep, oorspronkelijk veroordeeld tot 4,5 jaar gevangenisstraf, werd na ongeveer de helft van zijn straf vrijgelaten na overplaatsing naar de Bondsrepubliek.
17. Dit verhaal wordt belicht in het boek "Josef Kneifel: Der Panzersprenger von Karl-Marx-Stadt" door Arne Schimmer.